Wie draagt het risico, de verzekeraar of de verzekerde? Gepubliceerd: 17 september 2020

 

In ons kikkerlandje voelt en is het veilig en dat hebben wij samen generaties lang zorgvuldig opgebouwd. Daar moeten wij zuinig op zijn. Want anders worden wij een bananenrepubliek en dat willen wij niet zijn.

In een bananenrepubliek is de veiligheid uiterlijke schijn. Want als het puntje bij het paaltje komt gelden de regels niet meer, blijkt je eigendom je eigendom niet meer te zijn, ben je wel verzekerd maar wordt er niet uitbetaald en is het in the end ieder voor zich.

In Nederland zijn wij terecht trots op ons financiële stelsel. De banken waren (tot voor kort) onaantastbaar en op de verzekeraars kon je toch nog wel vertrouwen. Een goede naam komt te voet en gaat te paard, maar het blijft nog een end lopen voor onze financiële instellingen. Banken en verzekeraars geven miljarden uit om het geschonden vertrouwen bij het publiek terug te winnen. Maar iedere keer worden zij op hun moeizame wandeltocht naar de goede naam ingehaald door hun eigen medewerkers die het eigenbelang boven het klantbelang plaatsen. Voor mij is dat helaas wrang, maar goed nieuws. Zolang de aanbieders van financiële producten hun zaakjes niet op orde hebben heb ik, als onafhankelijk financieel adviseur, bestaansrecht.

Ik vind dat een verzekeraar die veiligheid verkoopt het niet kan maken om uiteindelijk het risico weer terug bij de klant te leggen. Voorbeelden genoeg. De uitvaartverzekeraar die een uitvaart verkoopt, maar tussentijds knabbelt aan de waardevastheid van de belofte. De verzekeraar die een organisator pandemiedekking belooft, maar dat stukje van de dekking terugtrekt tijdens de pandemie. Het pensioenfonds dat uitkeringen garandeert, maar toch net niet helemaal. De brandverzekeraars die tegen het einde van het jaar de horecadekking opzeggen. Garantie tegen onderverzekering tot het bedrag dat de door de verzekeraar betaalde ‘onafhankelijke’ expert vaststelt.  Zorgverzekeraars die 75% van de marktwaarde (het afgeknepen tarief bij de zorgverleners), feitelijk 40% van de nota vergoeden. De arbeidsongeschiktheidsverzekeraars die tijdens de looptijd eenzijdig de voorwaarden (dus ook voor de zieken) aanpassen, etc. etc.

De kern van bovenstaande is dat soms verzekeraars uiteindelijk het verzekerde risico niet op hun aandeelhouders maar op hun eigen klanten denken af te wentelen. En zij lijken nog steeds niet allemaal te begrijpen dat zekerheid bieden juist de reden van hun bestaansrecht is. Als zij op lange termijn geld willen verdienen moeten zij ook op lange termijn denken. Ik ben er van overtuigd dat dergelijke korte termijn perverse prikkels de winstgevendheid van de verzekeraars uitholt en dat zij daarmee dus hun aandeelhouders een veel hogere rekening presenteren dan bij het nemen van het verlies wat nou eenmaal bij het spelen van verzekeraartje hoort.

Dus de verzekeraar die risico’s verzekert moet dit niet, nee,  nooit op de eindklant afwentelen.

 

 

Wilfred Mooij ffp

Geijsel Kroon